Formuła teledysku jest nieprawdopodobnie pojemna. Przeważnie jest to kilkuminutowy film ilustrowany muzyką, ale nawet czas trwania nie jest jego cechą definiującą; do współcześnie pamiętamy na przykład kompleksowy klip do piosenki "Thriller". Ograniczenia nie obowiązują także na innych obszarach: znane są przykłady teledysków koncertowych, w których oglądamy fragment występu wykonawcy; równie częste są jednakże takie, w których wykonawca się nie pojawia. teledyski POP mogą opowiadać nieproste historie, albo po prostu czarować obrazkimi bliskimi abstrakcji. Także rozwiązania warsztatowe są zróżnicowane - teledysk korzysta nawet z form eksperymentalnych. Uwikłanie teledysku w rynek muzyczny paradoksalnie bowiem nie znaczy konieczności rezygnacji z tego, co oryginalne i niepowtarzalne. Popularne kino wytworzyło szereg estetycznych rozwiązań, które rzadko ulegają złamaniu. Teledysk jednak wydaje się obszarem artystycznej wolności. Jego twórcy czasem czerpią garściami z tradycji awangardowego kina. I, co ciekawe, stosowane w teledyskach rozwiązania rodem z filmów Brakhage'a przyciągają uwagę milionów telewidzów, podczas gdy o filmach najwybitniejszego eksperymentatora amerykańskiego kina nikt już dziś nie pamięta. Teledysk powinno się do obszaru "komercyjnej awangardy" - jego forma otwarta jest na eksperymenty i innowacje, funkcja Natomiast sprowadza go do roli bliskiej reklamie. Zauważyli to już krytycy piszący o telewizji i jej gatunkach. Ann Kaplan, autorka klasycznej książki "Rocking Around the Clock" (1987), objaśnia to faktem, że teledysk jest najlepszym ucieleśnieniem idei utworu postmodernistycznego. I nie sposób nie przyznać jej odrobiny racji. Przynależność teledysku do gruntu postmodernizmu wynika już stąd, że jego warstwa wizualna podlega dyktatowi muzyki. Teledysk jest więc z definicji formą pasożytniczą. Oprócz tego, strategie w nim stosowane pozwalają mówić o pasożytnictwie wielopoziomowym. Muzyczne klipy są nie tylko "adaptacjami" utworów muzycznych, najczęściej odnoszą się do innych inspiracji. Wspomniany "Thriller" Michaela Jacksona był próbą zastosowania konwencji gatunkowej, są też teledyski Disco Polo odwołujące się do konkretnego filmu, w większości wypadków wówczas, gdy piosenka pochodzi z jego ścieżki dźwiękowej.